GERT’S BLOG ■ Keiharde klap in je gezicht!

Je moet een keiharde klap in je gezicht krijgen, ineens goed wakker zijn en dit meteen superlekker vinden. Je moet een soort pijl van Cupido dwars door je ribben krijgen. Het klinkt als sadomasochisme. En ik wil echt niet horror scenario’s uitgevoerd zien. Maar ik denk dat het winnen van het Eurovisie Songfestival wel wat feller omschreven mag worden. De recente winnaars zijn steevast nummers die tijdens het deelnemersveld in de finale uniek bleven, zowel televoters als jury’s wakker konden schudden, maar die vooral ook positieve emoties -kippenvel of blijdschap- konden oproepen.Door: Gert Waterink

In 2014 had ik dat gevoel ook. Nederland won niet -ik heb al vroeg Mevrouw Würst aangeduid als winnaar- maar mocht zich wél de trotse vice-kampioen van het 59e songfestival noemen. The Common Linnets brachten ons in extase. En dat gebeurde niet zomaar. Tijdens het zien van de performance gingen m’n armhaartjes echt wel even overeind staan. In positieve zin natuurlijk. Ilse en Waylon grepen me, ze spietsten een pijl van Cupido door m’n soms koude hart. Ik was niet zomaar wakker, ik was in complete extase. Dit is hoe het moet, dacht ik! Dit is waar ik al die jaren met zoveel ziel en zaligheid kritisch over geschreven had. Je wordt dan echt blij als fan. Weken, maanden, zelfs nu kijk in dat optreden nog terug. Zo mooi is het om (bijna) te winnen.

Nederland was dat niet meer gewend. En je merkt ook nu nog dat die ene 2e plaats z’n uitwerking heeft op de interne keuze van AVROTROS. Daar waar bijvoorbeeld de Zweedse omroep SVT gewoon weer clean sheet begint met nieuwe liedjes in een nieuw jaar, blijft die 2e plaats AVROTROS veel meer achtervolgen. We proberen die formule uit 2013 en 2014 weer van stal te halen met gelijksoortige artiesten; artiesten die in de schaduw lopen van Anouk of Ilse, die ook willen leunen op Hans Pannecoucke’s werk en die ineens met een redelijk alternatief liedje naar het festival willen gaan.

Ik vind dat een beetje gevaarlijk. En het doet zelfs een beetje afbreuk aan het creatieve keuzeproces. Formule-denken kan goed zijn, maar heeft ook een beetje een plastische uitwerking en kan soms de aandacht afleiden van hoe écht winnen nou werkt of voelt. Neem nu de net gekozen Nederlandse inzending. Douwe Bob gaat met ‘Slow Down’ naar Stockholm en krijgt in eigen land redelijk positieve kritieken. Bobje heeft immers een flinke fanbase in eigen land. Fantastisch ook dat Douwe Posthuma naar het festival gaat om echt te winnen.

Gert's Blog - Netherlands 2014Maar winnen moet je nog een stuk beter orchestreren. Iedereen wil naar het festival gaan om te winnen. Het wordt er vaak ook een beetje plichtmatig bij gezegd. Maar de insteek van winnen zou eigenlijk al tijdens het schrijfproces moeten beginnen; bij het lied en dus bij de interne keuze van de artiest. Mij maakt het genre weinig tot niets uit. Ja, ik hou persoonlijk van de meer kleinere liedjes. I’m a sucker for lounge, jazz, country, soul en soundtracks. Eenmaal thuisgekomen van m’n werk in de finance luister ik zelfs Hector Berlioz. Even tot rust komen. Het oor wil ook wat na een 8-urige werkdag. Maar in hoeverre wint muziek uit deze genres, mijn favoriete genres, anno 2016 nog op het songfestival?  ‘Calm After The Storm’ deed het erg goed. Maar het lied bleef nog ruimschoots met 40 punten achter op nummer 1 ‘Rise Like A Phoenix’.

Winnaars zijn ontiegelijk ‘instant’, vaak behoorlijk commercieel en scoren punten ‘all over the place’. En dan bedoel ik écht all over the place. Dus van 32 uit 37 landen (zoals Oostenrijk in 2014) en niet van 28 uit 37 landen (The Common Linnets). Ze zijn favoriet vanaf de bekendmaking en worden niet ineens tijdens de repetities gebombardeerd tot potentiële winnaar. ‘The Common Linnets’ waren wat dat betreft een uniek geval. Tot slot, neem maar van mij aan, meestal zijn de winnaars niet mijn eigen favorieten.

Met al het bovenstaande in acht nemend, was ik toch lichtjes teleurgesteld bij het horen van Douwe Bob’s liedje ‘Slow Down’. Ik had natuurlijk torenhoge verwachtingen. Maar mijn God, dat moét ook! Als je echt wil winnen, dan moet je daar ook als omroep bij de interne keuze rekening mee houden. Douwe Bob’s oeuvre omvat nou niet echt veel ‘potentiële winnaars’. Maar de discografie van een artiest moet al wél leidend zijn in de interne keuze. Anders blijven we misschien te snel en te vaak vastzitten in de herinneringen van die prachtige 2e plaats uit 2014.

Nederland moet winnen. Verdomme, écht winnen! Dat kan met van alles, van country tot…..keihard commercieel materiaal. Ik wil geen zeurderig gemiep meer horen om het feit dat ‘we’ het betere liedje hadden, want dat hadden we dan niet. Punt. Nee, je moet een keiharde klap in je gezicht krijgen, wakker worden van die wervelwind en dan tegen alle andere landen kunnen zeggen “Fuck you! WIJ WAREN DE BESTE DEZE KEER!”. Met ‘Slow Down’ heb ik dat niet. Hiermee ga je niet winnen. Een nummer waarbij ik veel meer een ‘Wauw’-gevoel heb is deze nieuwe plaat van Anouk (op Anouk’s nieuwe album ‘Queen For One Day’. Binnenkort een recensie):

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s