1E OORDEEL 2017 ● ‘Traditional Eurovision’

We gaan de previews op Songfestivalwerk anders vormgeven. Vanaf nu worden er per Oordeel vier landen beoordeeld op twee specifieke punten: Het Lied én Het Staging Potentieel. Vier landen die qua genre ook nog eens relatief dicht bij elkaar liggen, worden zo steviger en krachtiger beoordeeld. Dus nog voordat de inzending in mei tijdens de repetities startklaar zijn gemaakt, weet jij al welke landen straks in Kiev tijdens het 62e Eurovisie Songfestival goed gaan scoren. Vandaag het stevige oordeel over de liedjes die we wat meer kunnen zijn als ‘typisch songfestival’? De meer traditionelere inzendingen? Hier zijn Griekenland, Denemarken, Estland en Duitsland!



GRIEKENLAND

Het Lied
….is niet veel soeps. Sorry. Ik vrees toch echt dat Griekenland teveel in het 100% televoting-tijdperk is blijven hangen. Dit is alweer zo’n uitgekookt Euro-dance nummer. Op het festival van 2006, dat destijds in Griekenland plaatsvond, zou deze inzending veel beter passen. Eigenlijk bouwt ‘This Is Love’ nog redelijk mooi op en begint meer als een ballade, maar al gauw wordt de dance beat ingezet. Het is al zo vaak gedaan. Soms met matig resultaat. Denk aan Cascada (Duitsland, ESF 2013). Soms met een wat beter resultaat. Denk aan Bojana (Servië, ESF 2015). En heel soms slaat een flinke dance track dan wel weer aan (Loreen, Zweden, ESF 2012). Maar dit is er toch één van de mindere soort, met alle respect voor componist Dimitris Kontopoulos.

Staging Potentieel & Overige Elementen
Toch moeten we Griekenland dit jaar niet onderschatten. De inmiddels hoog aangeschreven Griekese stage director Fokas Evaggelinos zal instaan voor de gehele choreografie. En als we onderstaande video als leidraad voor Kiev mogen nemen, dan kan er vast nog wel een plek inzitten voor de finale. Aan zangeres Demy zal het niet liggen. Alleen, eenmaal daar, zie ik de Grieken niet verder komen dan het rechterrijtje. En dat is jammer. Het wordt tijd dat Griekenland eens een écht ‘jurylied’ naar het songfestival stuurt. Gewoon, even alles op een andere boeg gooien. We leven inmiddels in 2017, niet in 2007.

GEMIDDELDE RATING (TOTAALPLAATJE):

 

 

DENEMARKEN

Het Lied
Where I Am’ is een stevige popsong, die helaas qua melodie niet zo lekker beklijft. Ongetwijfeld was ‘Never Alone’, uit de Deense Nationale Finale van vorig jaar, beter. En zat qua melodie ook beter in elkaar. Uiteindelijk won de Australische Anja Nissen dit jaar dan wel met de Sia-achtige popballad ‘Where I Am’. Het lied leunt alleen erg op de hoge vocale registers van Nissen. Af en toe worden er vergelijkingen gemaakt met ‘Sound Of Silence’, de Australische runner-up van vorig jaar. Maar Nissen is bij lange na geen Dami Im. En ik moet zeggen dat ik bij tijd en wijlen Anja Nissen ook wat schreeuwerig vind klinken.

Staging Potentieel & Overige Elementen
“What you see is what you get”. Veelal doet dat adagium zich gelden bij de Denen. Alles wat je qua staging ziet op het Dansk Melodi Grand Prix wordt veelal 1-op-1 over gekopieerd naar het grote Eurovisie-podium. En dat blijkt dat er eigenlijk niet zoveel is gedaan aan de ‘act’. Er is een cameraman die als een wilde rondtolt om Anja Nissen. Nou kunnen one shots mooi zijn en absoluut een sfeerbepalend effect hebben. Maar wat de Deense staging nodig heeft is een ‘verhaal’, een foefje, een middel waardoor het niet zo tam blijft. Bij O’G3NE weet je dat de dames zingen over een moeilijk onderwerp. Bij Dami Im wist je dat haar leventje aanvankelijk tot in het depressieve afspeelde voor een computerscherm. Maar bij Anja Nissen voel ik letterlijk en figuurlijk…niets. En dat kan dodelijk zijn.

GEMIDDELDE RATING (TOTAALPLAATJE):

ESTLAND

Het Lied
Oe! Wat een heerlijke jaren ’80 throwback is dit zeg. In volle meerstemmigheid zou ik de Dolly Dots dit graag zien coveren. Dankzij de heldere uithalen van Koit Toome (ESF 1998) krijg ik zelfs wat herinneringen aan A-Ha of zelfs Modern Talking. De Est Sven Löhmus weet ook duvels goed hoe je een pakkende, catchy song moet schrijven, zonder daarbij te blijven hangen in hetzelfde genre. Deze keer dus iets traditionelers. Maar ‘Verona’ blijft dankzij mooie modulaties en toonwisselingen in de melodielijn stevig in je kop zitten. Typisch festivalliedje? Wellicht. Maar mits goed uitgevoerd kan dit door veel mensen gesmaakt worden. Denk bijvoorbeeld aan het Deense duo dat ‘In A Moment Like This’ zong (Oslo, ESF 2010).

Staging Potentieel & Overige Elementen
Ongetwijfeld heeft Estland de laatste paar jaren goed opgelet. Sinds The Common Linnets (ESF 2014, 2e plaats) is de nationale finale Eesti Laul dit voorbeeld een beetje gaan volgen. Denk aan Elina Born & Stig Rästa met ’Goodbye To Yesterday’ dat een soortement van omgekeerde verhaallijn was van The Common Linnets; niet eindelijk dichter tot elkaar komen, maar juist afscheid van elkaar nemen. Ook nu probeert Estland deze truc weer door te voeren, door middel van een stevig doortimmert cameraregie-plan. Alleen, ik denk dat het bij Koit Toome en Laura een beetje geforceerd overkomt (zoals je hieronder kunt zien). De close-ups van Laura en Koit zijn soms nogal ‘koud’ en abrupt. Daar komt nog bij dat Laura geen erg goede zangeres is. Ze is tot dusver weinig stemvast gebleken, en Koit moet daarom regelmatig Laura’s stem ‘overtreffen’. Ik ben ervan overtuigd dat Estland vanaf startplek 17 (nu zonder Rusland) de finale haalt, maar dan moet het echt een graadje beter klinken en zeker een graadje warmer worden op het podium.

GEMIDDELDE RATING (TOTAALPLAATJE):

DUITSLAND

Het Lied
Duitsland kiest de laatste paar jaren regelmatig voor buitenlandse componisten. Zo werd het winnende ‘Satellite’ (ESF 2010) geschreven door Julie Frost en John Gordon. Julie Frost is Amerikaanse en schreef onder andere voor Madonna en Ed Sheeran. In 2012 mocht Jamie Cullum ‘Standing Still’ componeren. Met Roman Lob als uitvoerende haalde dit een mooie 8e plaats. En nu is daar het erg mooi georkestreerde ‘Perfect Life’. Geschreven door Lindy Robbins, Dave Bassett en Lindsey Ray, is dit een uiterst Amerikaanse songfestivalinzending. Het doet dus ook erg denken aan ‘Fight Song’, een grote hit van Rachel Platten, én dus, niet geheel verrassend, ook gecomponeerd door Dave Bassett. ‘Perfect Life’ is een mooie anthem dat een zangeres met veel charisma verdiend (Hoe zou O’G3NE dit zingen?).

Staging Potentieel & Overige Elementen
En daar schort het ‘m aan bij ‘Perfect Life’. De 25-jarige Isabella ‘Levina‘ Lueen is een capabele, maar helaas ook een nogal onopmerkelijke zangeres. In een band setting moet het er straks veel knusser en dynamischer aan toe gaan. Daarbij zal er strakker geregisseerd moeten worden. Met Hans Pannecoucke had Levina het contact kunnen zoeken met de camera. Maar bij afwezigheid van een gerenommeerde stage director maak ik me toch wel zorgen om een goed scoreverloop voor deze positieve anthem. ‘Perfect Life’ moet tot leven gewekt worden op het podium in Kiev! Het moet niét een anoniem optreden blijven van een weinig charismatische zangeres die nog eens even een mooie vergeten titelsong van een oude romantische dramafilm ten gehore gaat brengen.

GEMIDDELDE RATING (TOTAALPLAATJE):

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s