LISSABON 2018 ■ Recensie ‘Outlaw In ‘Em’ (Waylon)

Binnen de fan community wordt Waylon helaas gezien als die andere, mindere, instabielere helft van The Common Linnets. In 2014 waren het voornamelijk Ilse deLange en regisseur Hans Pannecoucke die alle credits kregen voor die fantastische 2e plaats. Waylon (Willem Bijkerk) was ‘erbij gevraagd’. Daags na het succesvolle optreden in Kopenhagen werd de hashtag #WaarisWaylon de wereld in geholpen. Geruchten over drugs en ruzie kregen weer de overhand, omdat bij daaropvolgende optredens van The Common Linnets Waylon niet aanwezig was. ■ Door: Gert Waterink

Geroddel en gezeur

Wat er nou precies allemaal gebeurd is kan beter in het midden gelaten worden. Maar wat als paal boven water staat is dat een duet op het songfestival alleen maar werkt als de chemie op beeld overkomt. Wat je ook van Waylon mag vinden, hij was die andere helft van het duet die bijdroeg aan dat enorme succes van Nederland op het Eurovisie Songfestival. Een geloofwaardige “love story” gedurende drie minuten wordt niet gecreëerd bij afwezigheid van een charismatische, hoed-dragende, zwoel-kijkende mannelijke wederhelft. Zonder dat stukje vocale soul van Waylon was die 2e plaats echt veel minder voor de hand liggend geweest.

En nu zijn we beland in 2018. Bijna vier jaar na die mooie zilveren medaille is Waylon’s bewijsdrang en liefde voor wedstrijden alleen nog maar verder toegenomen. In Kopenhagen tijdens de puntentelling zagen we hem bij elke douze points in de greenroom flink op de bank springen. Maar nu gaat Mr Bijkerk solo de bühne op, en kan hij z’n volledige energie steken in een compositie die naar Waylon’s hart is geschreven (samen gecomponeerd en geproduceerd met de in Nashville werkende Rus Ilya Toshinskiy. Zou dat nog extra punten op kunnen leveren?). Kan Waylon dit jaar dan wel rekenen op een plekje hoger? Zit er een overwinning in? Of na vier jaar eindelijk weer een TOP 10-notering?

De eerste reacties

Om maar met de deur in huis te vallen, Outlaw In ‘Em is not your average Eurovision song. Het lied heeft bij de presentatie in DWDD al de nodige tegenstrijdige reacties gekregen. Zo vond Volkskrant-recensent Robert van Gijssel ‘Outlaw In ‘Em’ “een venijnige countryrocker met een uitbundige hoeveelheid scheurende gitaren. Een gedurfde keuze voor het Songfestival, en dat siert Waylon”. Shownieuws-reporter Koos van Plateringen denkt dat het lied TOP 10-potentie heeft: “De afgelopen jaren hebben ook altijd liedjes gewonnen die anders waren dan de jaren ervoor. Ik denk dat dit hoog kan eindigen. Ja, dit komt in de top tien.

Story-redacteur Guido den Aantrekker is dan weer uiterst negatief (normaliter weiger ik om iets van dit blad te citeren, maar het is nu even nodig om die tegenstrijdigheid aan te geven), en verwijt Waylon “Egomania”. Den Aantrekker: “Het doet er niet toe dat jij je nek uitsteekt, praatjesmaker – het gaat erom wat je voor iederéén in Nederland neerzet!” Die laatste opmerking roept zelfs boosheid op bij sommige mensen. Maar waar hebben we dit soort negatieve opmerkingen eerder gehoord? Juist ja. In 2013 en 2014. Toen ‘we’ de liedjes Birds en Calm After The Storm totaal ongeschikt vonden voor het songfestival. Nederland had net een hele slechte periode achter de rug op het songfestival (2000 t/m 2012), en daarom wisten ‘we’ het natuurlijk beter.

Feit is dan het Nederlandse publiek natuurlijk debet was aan de uitverkiezingen op Het Nationaal Songfestival. ‘t Werd tijd dat het roer op songfestivalvlak compleet werd omgegooid. Even geen bemoeizucht meer van het Nederlandse publiek, maar wat meer van bovenaf de liedjeskeuze sturen. En dus wordt er sinds 2013 intern gekozen door omroep AVROTROS. Het heeft Nederland geen windeieren gelegd.

Waylon, de zanger

Met Waylon maakte AVROTROS bij voorbaat al een uitstekende keuze. Je zou het een veilige keuze kunnen noemen, maar zeker geen verkeerde. Waylon is een rasartiest met tonnen bühne-ervaring. Hij laat vrouwenharten sneller kloppen, heeft die gretige interactie met het publiek en weet ook, als het moet, de camera’s perfect te pakken. Niet voor niets nam hij al eens deel aan Het (verschrikkelijke) Nationaal Songfestival van 2004, stond hij in 2010 al in het voorprogramma van Whitney Houston, deed hij meerdere Radio Veronica Concerten in Ahoy, stond hij met Ilse op Tuckerville en gaat hij beginnen met zijn eigen The World Can Wait Tour.

Waylon is dus, net als Ilse DeLange en Anouk, gepokt en gemazeld in het muziekwereldje, zowel voor wat betreft de regie voeren van zijn eigen concertoptredens alsmede het schrijven van nieuwe albums. En die ervaring heeft zo z’n voordelen bij songfestivaloptredens. Kijk maar naar het oordeel van Europese jury’s. Je moet namelijk deze groep ‘kenners’ met jouw ervaring bij de ballen grijpen. Daarbij kijken ze onder andere naar uitstraling, charme, overtuiging, uitstekende vocale capaciteiten en een stukje cameragenieke geilheid. Kortom, je moet als performer een zekere mate van X-Factor hebben. Waylon heeft dat in overvloed. De gezichtjes van het vrouwelijke publiek tijdens Waylon’s optreden van ‘Outlaw In ‘Em’ in DWDD spreken wat dat betreft boekdelen.

Voor Wedstrijdman-Waylon zal dat in Lissabon uitermate goed van pas komen. Hij moet het straks opnemen tegen andere songfestivalgrootheden en charme-bommen als Netta (Israël), Alexander Rybak (Noorwegen), Benjamin Ingrosso (Zweden), Mikolas (Tsjechië) en Jessica Mauboy (Australië). Dat is voor hem een voordeel, Waylon put kracht uit zulke sterke mede-artiesten.

Het lied

Maar natuurlijk valt of staat een memorabel optreden van Waylon straks met een goed lied. Outlaw In ‘Em is dat. Zonder twijfel. Het door Waylon en Ilya Toshinskiy gecomponeerde lied heeft de nodige country-invloeden, maar het is toch echt anders dan recente Nederlandse inzendingen zoals ‘Calm After The Storm’ en Slow Down. Nee, deze inzending gaat niet calm en slow. Dit is eigenlijk veel meer gierende rock ’n roll. En ik vermoed dat niet alleen jury’s, maar televoters in héél Europa dat zo gaan zien. ‘Wij’ songfestivalfans maken al gauw de connectie met country, mede door wat er in recente jaren namens Nederland naar het songfestival is gegaan. Maar ‘Outlaw In ‘Em’ is rock van het type Axl Rose, Jon BonJovi en Aerosmith, en dat is universeler dan menigeen denkt. Dat zal straks op het podium ook zo gevoeld gaan worden. Hier en daar hoor je zelfs de sound van AC/DC’s ‘Highway To Hell’.

De melodielijn laat ook lekker veel ruimte voor Waylon’s gierende vocale uithalen. Het nummer zit, vergeleken met ‘Slow Down’ (2016, 11e plaats) en ‘Lights And Shadows’ (2017, 11e plaats), sneller in je kop. Je moet het lied na een eerste keer, na die korte 3 minuten nog mee kunnen neuriën, of, in het geval van Waylon, ‘mee kunnen rocken’. En dat wil uitermate goed met ‘Outlaw In ‘Em’. Daarbij heeft het door Waylon en Toshinskiy gecomponeerde nummer na een eerste luisterbeurt ook veel meer impact. In een brij van 43 liedjes wil je je nek uitsteken. Nou, dit steekt er bovenuit.

Terechte kritiek?

Momenteel staat ‘Outlaw In ‘Em’ nog netjes 11e bij de wedkantoren. Dat wordt al als een mooie opsteker gezien. Toch hoor je ook internationaal voorzichtig wat kritiek doorsijpelen. Zo zeggen de professionele wedders van sofabet.com en entertainmentodds.com dat ‘Outlaw In ‘Em’ teveel “niche” is. Ook zou het nummer teveel op oude vergane country-tijden leunen, en mist daarom wat authenticiteit. Ik geloof er geen barst van. Die link wordt veelal gelegd door fans en betters die gepokt en gemazeld zijn in het songfestivalwereldje.

Laten we eerlijk zijn. Ze hebben een punt. Er zijn immers niet veel TOP 3-noteringen terug te vinden op het Eurovisie Songfestival waar ‘rock’ in de brede zin van het woord de boventoon voert. Je kunt de glamrock-act van Lordi aanhalen (die waarschijnlijk zonder die verkleedpartij geen winst voor Finland opgeleverd zou hebben), of het meer op commerciële leest geschoeide rocknummer van maNga, ‘We Could Be The Same’ (dat Turkije een 2e plaatst opleverde in 2010). Maar dat is het dan wel weer. Rock moet dus zeker nog een keer stevig opvallen op het songfestival, wil het serieus genomen worden.

Het zijn ook diezelfde mensen uit dat wereldje die niet meteen overstag durfden te gaan met winnaars als Rise Like A Phoenix uit 2014 (een heerlijke Shirley Bassey Bond-revival met kekke genderdysforie), 1944…..uit 2016 (een flinke emotionele joekel van een politiek statement, zonder ook maar één keer de politieke boosdoeners bij naam te noemen) en Amar Pelos Dois van vorig jaar (een heerlijk filmisch, jazzy lied in de eigen taal die niet zou misstaan in een Italiaanse feel-good film). Ook bijna-winnaar ‘Calm After The Storm’ paste nét niet goed genoeg in dat songfestivalstramien.

Nou, laat ‘Outlaw In ‘Em’ dan ook maar net niet in dat typische stramien passen. Echter, zo trek je wel aandacht en maak je uiteindelijk wél sneller aanspraak op een podiumplek. Waylon’s ‘Outlaw In ‘Em’ heeft alle ingrediënten om mee te doen voor de winst. Hoogstwaarschijnlijk kaapt Netta voor Israel wel de winst weg voor Waylon’s neus. En toegegeven, ‘Toy’ heeft een verdiende favorieten-status: het neemt dat terechte #MeToo-verhaal mee naar Lissabon en wordt uitgevoerd door een zeer creatieve, charismatische, middelvinger-opstekende artiest. Maar zoeken we naar een alternatieve winnaar, dan past ‘Outlaw In ‘Em’ daar zeker tussen. Na een jaar vol #MeToo-onthullingen, zou het ook zomaar kunnen dat een stille tegenbeweging van mannen (en vrouwen) zich gaat roeren en Waylon gaat ‘doodgooien’ met punten. Nipt TOP 10? Laat me niet lachen, dit wordt een stevige TOP 5-klassering.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s